انجمن

در بيست سال گذشته و بيشتر، منتقدان و مورخان فرهنگي درباره‌ي اصطلاح «پست‌مدرنيسم» بحث كرده‌اند. بعضي آنها را صرفاً ادامه و بسط انديشه‌هاي مدرنيستي مي‌دانند و بعضي ديگر عقيده دارند كه هنر پست‌مدرن با گسلي جدي از مدرنيسم كلاسيك جدا مي‌شود؛ عده‌اي ديگر نيز ادبيات و فرهنگ گذشته را از منظر زمان حال و با چشمان پست‌مدرن مي‌نگرند و با متون و مؤلفان به گونه‌اي برخورد مي‌كنند كه گويي «از قبل» پست مدرن بوده‌اند. ديدگاه ديگري كه معمار اصلي آن، فيلسوف و نظريه‌پرداز اجتماعي، يورگن هابرماس است ادعا مي‌كند كه طرح مدرنيت ـ كه مشخص‌كننده‌ي ارزش‌هاي فلسفي، اجتماعي و سياسي خرد، برابري و عدالت است و از جنبش روشنگري نشأت گرفته است ـ هنوز تحقق نيافته و نبايد كنار گذاشته شود. اين موضع‌گيري بحث مربوط به تداوم اعتبار ماركسيسم و آثار هنري مدرنيت را نيز شامل مي‌شود. هر كجا كه از طرح مدرنيت دفاع مي‌شود (همراه با دفاع از مدرنيسم هنري يا بدون آن)، اين كار در مقابل مجادلات عمده‌ي پست‌مدرنيسم صورت مي‌گيرد كه به شرح زير است:

خط خورده است دیوار های اتاق؛

میان دلبستگی هایت .

خط خورده است این اتاق میان تنهایی هایت ؛

میان اجبار هایت ...

هنوز هم خیس از ترنم ام ، خیس از گریه های تو

بهار آمد و رفتن هایش را هم دیگر خبر نمی دهد ،

دیگر خط خورده است

   جوانه زدنهایم.

                   صبرم

                          غرورم

                                   حسم

                                          ترنم های شبانه ام

                میانه ی یک کاغذ کاهی پنهانت کرده ام

         میانه ی یک تار و پود .

پشت نویسی  هم نکرده ای ،

راستی اسمت چه بود ؟

خط زده ام در پشت عکس هایت اسمت را

راستی چه بود ؟

     عطرت

           حس ات

                     علاقه ات

                              اسمت ؟

خط زده ام حتی روی اسم خدا ...

راستی که شاید اسم نداشتی ...

این بار نه برای تو ، نه برای این دلم ، نه برای برگهای همیشه زرد چنار پشت در خانه ام ،

  و نه برای نم نم باران ،

                  بلکه برای بودنت ، برای اسمت ؛

خط می زنم هرچه در اتاق هست را ...

خط می زنم روی عکس برادرم که رفت و خاک شد توی جنگ های میان ما ...

راستی اسمت روی پلاک نقره ای او هم دیدنی بود ...

سوخت ، سیاه شد ، رنگ شد ،

راستی اسمت میان آن پلاک ...

بی خیال دیگر چشمان من را هم خط زده اند ...

                                                                                                                                             میلاد .ف / 6  آذرماه 89

همه سرشان را بالا گرفته اند و زل زده اند به قیافه ی مرد . البته قیافه اش آنطور که فکر می کنی واضح نیست ، شبحی از یک مرد است . صدای آژیر ماشین های پلیس قطع می شود ، گروه امداد آتش نشانی مقابل در ورودی ایستاده اند . مرد تهدید می کند که...

توی دنیای من و تو یه غریبه با تو مونده

مثل رفتنت ...

مثل عریانی لحظه هایی که بودی...

دلم . به انتظار آمدنت هنوز چشم به راه در است

همین آمدنت

رفتنت

نبودنت

         و خوابیدن هایت

 می خراشد عریانی لحظه های بودنت را

زیر سرم هم که می گذارم دست نوشته هایت را

باز هم کم می آورم

                      برای نبودنت

و من می میرم ...

این بهار سرد است

گریه دارد

می خندد ...

و لیز می خورد روی شیشه های ارغوانی دلم ...

به من

به تو

به سالهای انتظار ...

به سختی لحظه های دیدار

در تاریکی

سکوت

خشم

نفرت

به کودکی لبخندهای روی لبت ...

و من

می نویسم تو را

 روی خط به خط جاده ها.

و کسی  می کشد مرا

روی خاطره ها

روی سیاهی 

لای دفتر نقاشی .

بی خیال من قاب خالی زندگانی تو هستم

بخند به رویا ها

به آفتاب سیاه

به من

به تنهایی ها .

                                گونه هایم سرد است .

شانه های من بیچاره غریب است امروز

می نگارد اشکم  ~

         روی این گونه ی سرد

                                خطی از جنس بلور - که درونش گرم است

و کسی می خندد

                   به من و اشک هایم

شانه های من بیچاره غریب است امروز...

                     او رفت ~

من ماندم و از دور نگاهش کردم

                                عشقم بود ~

                                                   زندگی بود که مرد .

سرم گیج می رود

سرم در اتاق تنهایی ها گیج می رود ...

میان مترسک های در و دیوار و پیکر به خون آغشته ام .

سرم از تب خاطره ها ؛ میان افکارم

میان زندگی .

سرم روی کتابهای اتاق

و تنم در تبانی و تو یک غریبه ی دیگر

همیشه تاب می خورد .

مرا بگیر از این تب و تاب میان اتاق

مرا از این تنهایی اتاق

یا مرا بگیر یا بسپارم به مرگ.

هر چند که رفته ای

 و رد دستهایت روی دیوار

که عاشقانه گرد شده اند و می رقصند .

مرا بگیر و از این خلوت تنهایی

رهایم کن .

و تاریکی اتاق را برایم روشن کن ...

همیشه تاریکی اتاق و تب و تبانی و گیج رفتن ها

و من میان این همه گیج می روم ...

رهایم کن .

 لعنت به ارش و ان شغل مسخره اش  .  لعنت به بیژن که شماره ی خانه  هایمان را به ارش داد تا وقتی بازی جدیدی امد ، ما را خبر کند . لعنت به خودم که پا به پای اسماعیل و بیژن توی خیابان ها راه افتادم و ولگردی کردم ....